Kısa Karşılaşmalar: Güller

9 Haziran 1994 tarihinde yayınlanan Doctor Who Magazine’in 214. sayısında yer alan Roses adlı bu kısa hikâye, Robert Mammone tarafından kaleme alınmış, illüstrasyonu ise Brian Hudd tarafından hazırlanmıştır.

Kısa Karşılaşmalar: Güller

Yazan: Robert Mammone

Uzayın uzak bir köşesinde, uçsuz bucaksız bir Bahçe uzanıyordu. Çimenler yumuşacıktı ve yeşilin koyu bir tonuna sahipti. Devasa bir çit Bahçe’nin sınırlarını belirliyor; içeride, uzun toprak tarhlarında binlerce gül çalısı büyüyor, havayı baş döndürücü bir kokuyla dolduruyordu.

Bahçe’de yaşlı bir adam yürümekteydi; yüzüne mağrur bir burun hâkimdi, beyaz saçları ise buyurgan bir edayla geriye taranmıştı. Siyah bastonunun yardımıyla patikalar boyunca yürüyor, güllerin zengin kokusunu içine çekiyordu. Ara sıra belirli bir çiçeği koklamak için eğiliyor, ardından kendi kendine onaylarcasına mırıldanıyordu. Birkaç kez cebinden bir budama makası çıkardı ve belirli bir çalıyı budadı; parmaksız eldivenlerin içindeki ince, solgun elleri dikenlerin arasından onlara hiç değmeden bir yılan gibi süzülüyordu. Kömür grisi pantolonu, uzun koyu renkli paltosu ve boynundan sarkan tek gözlüğüyle adam, baştan aşağı bir Edward dönemi beyefendisini andırıyordu.

Doktor dinlenmenin tadını çıkarıyordu. TARDIS ve yegâne yol arkadaşı Steven, Bahçe’nin diğer tarafındaydı. Mavic Chen ile yaşanan o korkunç hadisenin ardından Doktor dinlenmeye karar vermiş, Steven da bu yaşlı adamın etrafındayken daima tehlikede olmaktan dem vurarak bu kararı hevesle onaylamıştı. Doktor içini çekti. Bu genç adamda çok büyük bir potansiyel vardı ama Steven, Doktor’un hoşuna gitmeyecek kadar laubaliydi.

Doktor güllerden birine dönerek, “Görüyorum ki onu doğru yöne itmek için bir şeyler yapmam gerekecek,” dedi.

Çiçek onun bu beyanını onaylamayı reddedince küçümsemeyle homurdandı. Bastonunu savurdu ve yürümeye devam etti.

Uzak bir güneşin sıcaklığı üzerine vuruyor, onun kadim kemiklerini ısıtıyordu. Doktor, pederane bir mutlulukla Bahçe’ye bakındı. Yılların emeği kesinlikle karşılığını vermişti. Sıra sıra uzanan…

Arkytior. Bu kelime Doktor’un hafızasında aniden su yüzüne çıktı. Birdenbire durdu, alnı düşünceyle kırıştı. Şimdi bu da nereden çıkmıştı? Derken her şeyi kavradı. Yüksek Gallifrey dilini konuşmak şöyle dursun, duymayalı bile çok uzun zaman olmuştu. Tabii ya, arkytior Gallifrey’in kadim dilinde gül anlamına geliyordu. Ve bu… onun adıydı.

Doktor, içindeki kabaran duyguları bastırmaya çalışarak anî bir öfkeyle başını iki yana salladı. Bunca zaman önce yaşanmış olanların üzerinde durmayacaktı. Durmayacaktı.

Bahçe’ye doğru seslenerek, “Ben o kararla ve daha nicesiyle kendi içimde barıştım,” diye ilan etti. Kendisine karşı çıkmaya cüret etsin diye bir çalıya dik dik baktı. Bitki rüzgârda hafifçe salındı. Fakat bu, Doktor’un düşüncelerini daha yumuşak şeylere çevirmeye yetmedi.

TARDIS’in bulunduğu yere doğru kararlı adımlarla yürümeye başladı. Bahçe artık onun için hiçbir zevk barındırmıyordu. Ona dinlenme fırsatı vermek yerine, ona sırtını dönmüştü. Artık getirdiği tek şey azaptı.

“Ne yapabilirdim ki?” diye sordu. “Âşık olmuştu.” Gül çalıları meltemde nazikçe salındı. Doktor bastonunu savurdu ve sapından bir çiçeği kopardı. “Lanet olsun hepinize!” diye bağırdı; etrafına körlemesine bakarken, onun aciz öfkesiyle alay edercesine usulca salınan gül çalılarından başka bir şey görmüyordu.

“Ondan hiçbir şeyi esirgeyemezdim. Onu evinden koparıp almıştım; bu yüzden ondan hiçbir şeyi esirgeyemezdim.” Dünyasının yıkımın eşiğinde bocaladığı, kendi ırkının basiretsizliğinin onu çekip gitmeye mecbur bıraktığı o karanlık zamanların anıları yeniden su yüzüne çıktı.

“Ona daha iyi bir hayat sundum. Manipülasyondan uzak, yıldızların arasında bir hayat; kendini bulabileceği ve Hanedan’ın bir piyonu olmayacağı bir hayat.”

Peki onu nereye bıraktın? diye fısıldadı zihninin derinliklerindeki hain bir düşünce. Doktor bunu kabul etmeyi reddetti ama düşünce ısrarla onun irade duvarını tırmalamaya devam etti.

“Pekâlâ!” diye haykırdı Doktor. “Söyleyeyim o zaman. Onu barbar bir dünyada, sevdiği adamın ölümünü beklesin diye basiretsiz bir yüzyılda bıraktım.”

Öyleyse kurtar onu, diye fısıldadı zihnindeki ses. Onu o ilkel, basiretsiz dünyadan kurtar.

Doktor’un içinde cezbedici bir düşünce kabardı, intikam peşindeki bir canavar gibiydi. Nasıl davranması gerektiği konusunda kafası karıştı. Sonra gülümsedi; acımasız, vahşi bir tebessümdü bu.

“Hayır. Asla. Bunu yaparsam onun seçme hakkını elinden almış olurum ve bunu yaparak hayatım boyunca savaştığım her şeyin altını oymuş olurum. Özgürlük ve seçim hakkı. Susan, David’i beni sevdiğinden daha çok sevdi. Ben kendi kararlarımla nasıl yaşıyorsam, o da kendisininkilerle yaşamalı. Ama vakti geldiğinde onun yanında olacağım ve hiç kimse, Rassilon bile Susan’ımı korumaktan beni alıkoyamayacak.”

Gülleri kıpırdatan rüzgâr gibi, o ses de derin bir iç çekişle kaybolup gitti. Çevresine bakınan Doktor, hoşnutlukla gülümsedi. Bir zafer kazanmıştı ama daha verilecek pek çok savaş olduğunu biliyordu. Bastonunu savurarak hafif dalgalı çimenlerin ve taş kemerlerin bulunduğu alana girmeden önce gülleri geride bırakıp uzun adımlarla uzaklaştı.

Ve onun arkasında, taklalar atarak yuvarlanan siyah bir piramit ufukta yükseldi.